Kırık dökük bina cephelerinin ardında saklıydı
Hayalleri, göz yaşları, suskunluk ve haykırışları...
Delik deşik ayakkabılarıyla atmıştı hayata ilk adımlarını...
Ve yüzünde umut dolu bir bakışın yanında
Akmaya hazır birkaç damla göz yaşı,
Ellerinde nasırlar,
Bedeni şimdiden yorgun...
Kırık dökük hayatları vardı ...
Acıları seninkine benimkine benzemeyen...
Dudakları çatlamış...
Hırçınlığında suçlanan ...
Dışlanan...
Derdini anlayamadığımız ...
Neden diye sormadan yargıladığımız...
Sokak çocuklarımız...